Juryrapport
Joris van de Kerkhof volgt twee maanden de 12-jarige Vincent Boterman. De jongen lijdt aan obesitas en gaat naar Heideheuvel om er iets aan te doen. Veel praten, veel bewustworden, veel wijze lessen over eten, veel bewegen. Niet alleen voor Vincent, ook voor zijn ouders en zijn broers.
De verslaggever belicht het proces in vijf fragmenten van vijf minuten die in één week worden uitgezonden. In die fragmenten vertelt hij steeds kort het verhaal (Vincent, overgewicht, veel kinderen lijden eraan, wat te doen) en focust dan op de jongen.
Confronteren
De manier waarop wordt gefocust is niet mals. “Groot rond glanzend hoofd.” “Borsten en een flinke buik.” “Groot rood hoofd en wiebelende buik.” “Met zijn tong uit zijn mond en rode bolle wangen.”
Jezus, denk ik als luisteraar. Die knul is 12. Is dat niet wat confronterend?
In aflevering drie volstaat Joris van de Kerkhof niet met confronteren in de beschrijvingen. Hij attaqueert Vincent nu met een spervuur aan vragen: “Zijn dikke mensen lelijk, zijn dikke mensen mooi, wat is er mooi aan dikke mensen, zijn er lelijke dingen aan dikke mensen. Nee? Waarom wil je dan dunner worden?”
Meekijken
Net wanneer ik zelf denk: dit gaat te ver, blijkt dat Joris van de Kerkhof zichzelf die vraag óók stelt. “Waar volwassenen allang hadden gezegd dat het mij niets aangaat, blijft Vincent zoeken naar antwoorden,” schrijft hij op zijn weblog.
Hij heeft er ook over gesproken met Vincent. En gehoord dat die de manier waarop hij werd beschreven helemaal niet leuk vond. Met dat dikke hoofd en die borsten.
Hij heeft hem uitgelegd dat radio vraagt om beeldend taalgebruik.
Keihard
Wat de Vincent-serie goed maakt, is dat je Vincent leert kennen zonder op zijn huid te zitten.
Joris van de Kerkhof geeft de jongen ruimte, ook al zoemt hij in zijn vragen soms indringend op hem in.
Die vragen zijn hard, vaak keihard.
Maar ze verhelderen wél. En Vincent kon het áán – wat Joris van de Kerkhof kon inschatten omdat hij hem niet eventjes ontmoette, maar maanden volgde.
Bijzonder
Wat de serie vooral bijzonder maakte, was de betrokkenheid van de verslaggever bij zijn object.
Niet op een kleffe manier.
Ik proefde respect. Ik proefde oprechte belangstelling.
Ik kreeg die mee en nam die over.
Zoveel dat ik aan het eind van de laatste uitzending dacht: ik ga Vincent missen.
Geluid
Natuurlijk is Mooie Radio niet alleen inhoudelijk Mooie Radio en goeie bedoelingen.
We willen ook Mooi Geluid.
Daarvan zat in deze serie een minimum, een fraai minimum.
Net genoeg om ons bij van alles te betrekken, maar niet zoveel dat je als luisteraar denkt: huh, waar moet ik dit nu weer mee associëren.
Conclusie
De Vincent-serie was subliem.
Ik schrijf het zonder aarzelen als conclusie van dit juryrapport.
Jeanne Doomen
Fanlog Radio 1 Journaal
Download de foto
Kleine foto (600×421 pixels) geschikt voor gebruik op het web.
Grote foto (2364×1701 pixels) geschikt voor gebruik in publicaties.
(U kunt de foto downloaden door met de rechtermuisknop op de link te klikken en te kiezen voor ‘Doel opslaan als..’ of ‘Koppeling opslaan als…’)
Foto: Cécile Hibbeln