Op dit Fanlog doen wij verslag van de uitzendingen – wat aan de orde kwam en hoe we die vonden.
Wat we zo niet kwijt kunnen is de diepe bewondering die ons soms voor een bepaalde R1J-er bevangt.
Daarvan geven we blijk geven in de rubriek ‘Ode aan..’
Joris van de Kerkhof.
Als er iemand is voor wie er al lang een Ode ergens tegen mijn bewustzijn borrelde is hij het.
In hem bewonder ik de oprechte belangstelling voor zijn gesprekspartners. En dat hij ze eerlijk confronteert met twijfels als ze volgens hem onzin verkondigen ipv – zoals zo populair is tegenwoordig – te gaan voor ‘zuigen en zichzelf belachelijk laten maken’.
Ik geniet van zijn Filialen. De juweeltjes die goed gaan, het dappere zich-er-doorheen-slaan als de redactie iets heeft bedacht waar echt geen sprankeling aan te beleven valt.
Ik heb lol in zijn – sporadische, maar o jee, bérg je dan – vinnigheden in gesprekken met onwillige geïnterviewden.
In het buitenland bij rampen weet Joris van de Kerkhof zijn ‘ik ben amper geland en ken de situatie niet’ in een paar uur om te bouwen in zijn voordeel. Het wordt: ik kijk met open blik en verbaas mij, schrik maar weet daarvan zonder ranzigheid verslag te doen.
Ik, die luistert, kijk met dezelfde ogen van iemand die wordt geschokt en stap voor stap de ellende bewust wordt.
Voeg daarbij dat hij ook daar mensen in hun waardigheid laat. De zielige derde wereldmens die is overstroomd of geschokt blijft een Mens. Hij leeft met ze mee en ik via hem ook.
Maanden later nog denk ik: hoe zou het met ze zijn.
Joris van de Kerkhof kan klein (kinderen, de biologische koe) en groot (rampen, Washington).
Hij kan innemend zijn en scherp en licht ontregelend maar dat alleen met gesprekspartners (professionals) die daar tegen kunnen.
Weet je nog zijn reportages over Fortuyn? En dat prachtige afscheid dat hij over hem maakte?
Vooral is Joris van de Kerkhof: persoonlijk.
En als presentator is het dát wat hem betoverend maakt. Geen moeilijk doen, geen trachten zich heen te zwijnen door onderwerpen die hem niets zeggen (ah! herkenning – met zo’n presentator, daar kan ik als ook niet alles begrijpende luisteraar wat mee!).
Eerlijk, direct. Geestig.
En dat met die prachtige zachte G.
(Bij de WAF droeg ik een reportage van Joris van de Kerkhof voor als gegadigde voor de Publieksprijs 2007. Het was het portret van de sekteleden van de Maharisji in Vlodrop dat begin september 2007 werd uitgezonden.)
1 Hansje // Okt 12, 2007 at 7:46 pm
Hear hear!
Zijn ‘rampenreportages’ vind ik vaak hartverwarmend en huiveringwekkend tegelijk. En als presentator blijkt Joris een prima aanwinst. In alle opzichten een allround R1J-er!
2 Jaap // Okt 12, 2007 at 10:16 pm
Helemaal eens, een aardige, integere, belangstellende en slimme journalist waar ik erg graag naar luister.
3 yoap // Okt 13, 2007 at 8:56 am
Joris verstaat de kunst grote zaken klein te maken en vanuit dat perspectief weer eens een zinnige invalshoek te kiezen die je bij de oorspronkelijke proporties over het hoofd zou zien. Door dit vermogen afstand te nemen is hij prima is staat rampen te vderslaan of zich ineeens in voor hem onbekende situaties te verdiepen. Altijd oog voor het bos achter de bomen. Verder denk ik altijd te horen dat hij werkelijk belangstelling heeft voor de mensen die hij interviewt. En, ja, die zagte gee helpt wel. Ga zo door!
4 Brenda // Okt 13, 2007 at 9:29 am
En zodra ik zijn stem als presentator van de uitzending hoor, krijg ik altijd een prettig licht gevoel. Ha, Joris is er. Wat er ook gebeurt,waar het ook over gaat, hoe erg het ook is, er zal mededogen en lichtheid zijn.
En Jeanne, wat schreef jij en prachtig stuk!
5 Franco Nahar // Okt 13, 2007 at 1:12 pm
Joris waardeer ik bijzonder als presentator. Beleefd, respectvol en geïnteresseerd presenteert hij het Radio1Journaal. Een baken van rust en harmonie in de woelige wereld van het nieuws.
6 Inger // Okt 15, 2007 at 4:59 am
Ik sluit me bij Franco aan. Joris rules!!!
Reageer:
Op de hoogte van de reacties via de RSS 2.0 feed.