Fanlog header image 2

‘Hulde aan al die collega’s die je nooit in de aftiteling hoort’

4 december 2005 · 6 Reacties

Het is
een jongensdroom die uitkwam: ruim negen jaar woont en werkt Rop Zoutberg
(41) als freelance journalist en fotograaf in
Spanje. De boeken van Tonke Dragt liggen opgeborgen in dozen in Nederland,
hoewel ridder Tiuri uit het boek Brief voor de koning dagelijks op de
achtergrond over zijn schouder meekijkt als hij op reportage is, zoals hij
zegt op de website van het R1J.

‘De tijd vliegt’, lacht hij. Of hij
er wel eens aan heeft gedacht om terug te gaan naar Nederland? ‘Nee.
Nederland verrast me als journalist niet meer zo, hoewel ik vanuit Spanje met
open mond keek naar het geweld dat na de moord op Van Gogh als de geest uit
de fles kwam.’


Fotograaf

Zijn vaste baan bij dagblad Trouw
verruilde Zoutberg in 1996 voor een onzeker bestaan als freelancer aan de
Spaanse ‘onaangeharkte’ kant van de Pyreneeën. Dagelijks heeft hij zijn
camera bij zich, maar vraag hem niet wat hij het liefste doet – schrijven,
radiomaken of fotografie: ‘Heel vaak vragen mensen dat, en niet in de laatste
plaats collega-journalisten. In hun denken kun je vaak maar in een ding goed
zijn. In die lijn is de fotografie iets dat je er even bij doet. Voor mij ligt
dat anders. Ik kan niet zeggen wat voor mij belangrijker is.’

Als
fotograaf won Zoutberg in 2003 een prijs in de wedstrijd om de
Zilveren Camera met een serie foto’s over de ramp met de olietanker Prestige
voor de Galicische kust. ‘Het is een wonder dat vandaag de dag de kust van
Galicia er enigszins schoon uitziet.’

[[popup:fanlog_olieramp_prestige_2002_foto_rop_zoutberg.jpg:(thumbnail)::center:1]]


Zweet

Sinds oktober vorig jaar werkt hij als correspondent voor het R1J. Zijn
eerste reportage ging over een film over de ETA: ‘Ik nodigde een van de
belangrijkste Spaanse terrorisme-experts uit mee naar de bioscoop te
gaan. Het interview ging met het zweet in mijn handen. Gesprekken voor
de Nederlandse radio in een vreemde taal gaan niet zo snel. Eerst stel
ik mijn vraag in het Spaans. Daarna in het Nederlands. Volgt antwoord
in het Spaans. Dat vertaal je dan ter plekke in het Nederlands. Een
tijdvretend spelletje dat niet werkt als je geïnterviewde snel naar
huis wil. “Prachtig. Ik heb veel beroerdere eerste reportages gehoord”,
reageerde een collega enthousiast toen het af was.’

Tijdens het weekje Zomerstandplaats maakte hij een reportageserie over de Costa
Verde aan de Spaanse noordkust.
‘Het tempo was moordend, omdat ik een reportage per dag maakte. De reistijden
zijn erg lang en een onderwerp kan tegenvallen. Het interview dat ik plande
met een Asturiaanse doedelzakspeler bijvoorbeeld. De muzikant bleek dermate
vervelend dat ik het interview uiteindelijk weggooide en alleen een klein
stukje muziek bewaarde.’
Van al die uren werk die in een reportage van
een paar minuten zitten hoor je niets terug als je ‘s morgens tegen achten in
de file staat. De reportages worden als complete mp3-bestanden aangeleverd,
inclusief geluidsdecor en sfeermuziek.

Weerbarstig
De machtswisseling van een jaar
geleden intrigeert hem in het huidige Spanje. Na acht jaar conservatief
bestuur namen de socialisten van Zapatero het over. ‘Je hoorde onmiddellijk
een hoop mooie plannen waarvan een aantal snel werden doorgedrukt. Denk
aan het terugtrekken van de troepen uit Irak. Nu is het allang niet zo
makkelijk meer. De socialisten ontdekken – opnieuw – dat Spanje een stuk
weerbarstiger is dan ze vermoedden. Dan zie je ineens weer de scherpe
tweedeling van dit land. Dat fascineert me.’


Weldaad

Werken voor
het Radio1 Journaal betekent de luxe dat je in een team aan belangrijk nieuws
zit, zegt Zoutberg. ‘Tijdens een calamiteit als de grote bosbranden in
Portugal en Spanje komt een machine in werking. Collega’s die een Portugese
tolk voor je zoeken, een onderkomen voor je vinden. Collega’s die met
suggesties voor reportages komen. Dat is een ongekende weldaad.
Vaak realiseren luisteraars zich nauwelijks hoeveel mensen op de
achtergrond bergen werk verzetten. ‘Dan heb ik het nog geeneens gehad over
technici,
verklankers en regisseurs. Hulde aan al die collega’s die je nooit
in de aftiteling hoort.’

(Foto Rop Zoutberg: Andrea Comas)

Tags: Interviews

  • 1 Jeanne // Dec 4, 2005 at 9:52 am

    Wat een fascinerend verhaal, Sandra!
    Ik had geen idee dat er zoveel mensen aan te pas konden komen. Aardige man ook.
    En: gruwelijke foto. Die van de kust bedoel ik natuurlijk, niet die van Rop Zoutberg!

  • 2 Inger // Dec 4, 2005 at 11:00 am

    Mooi verhaal! Leuk om te lezen dat Rop dus ook een fotografie-kant heeft, dat wist ik niet. Ik vind het wel stoer dat hij niet kiest tussen schrijven, fotografie en radio. Uiteindelijk is kiezen voor je ‘multitalent’ ook een keuze, en niet de makkelijkste. Hulde voor Rop!

  • 3 Hansje // Dec 4, 2005 at 12:35 pm

    Wat leuk om te lezen allemaal. En wat heerlijk als je zo je dromen kunt verwezenlijken en álles kunt doen wat je graag doet.
    Dat interviewen via een tolk lijkt me trouwens knap lastig. Ik had er nooit bij stilgestaan dat het zo ingewikkeld en tijdrovend was.
    Ik heb weer een heleboel nieuwe dingen gelezen over het werken bij het R1J. Leuk!

  • 4 Sandra // Dec 4, 2005 at 3:23 pm

    En toch horen we dat dagelijks in het R1J. Niet alleen Rop, maar ook de andere buitenland-correspondenten. En het klinkt alsof het allemaal hup op het moment even ontstaat. Met Spaans of Frans is dat nog wel te doen, denk ik, maar denk eens aan Indonesië? Pakistan? Petje af hoor, voor die vertaalslagen die ze al interviewend maken!

  • 5 Eric // Dec 4, 2005 at 6:38 pm

    Ik heb in de zomer genoten van de reportages die Rop maakte over de Costa Verde. Echt mooi om naar te luisteren, goed gemonteerd en leuke boeiende onderwerpen.

    Leuk om nu iets over hem te lezen!!

  • 6 henriette // Dec 5, 2005 at 12:24 pm

    Die ode aan de collega’s zonder aftiteling is iets wat je inderdaad nauwelijks beseft.

Reageer:

Op de hoogte van de reacties via de RSS 2.0 feed.