Knisper-knisper.
“De harde hoorspelkern is op Schiphol” introduceert Joris van de Kerkhof zijn Filiaal. Hij wuift de paralympische ploeg uit en heeft zowaar wat grint ontdekt om voor ons te treden.
De ploeg blijkt te bestaan uit zitskiër Kees-Jan van der Klooster, bondscoach Falco Teitsma, een assistent-coach en een materiaalman. Eén Nederlandse deelnemer maar? Klopt, en vier jaar geleden géén. Omdat NOC*NSF de lat hoog legt. Wie geen kans maakt op een medaille, kan het vergeten.
Van der Klooster maakt dus wel een kans. Wat komt omdat hij geen angst kent. Het is ook zijn motto: ‘No Fear!!’: “Ik heb altijd een uitdaging gezien in de wat extremere sporten.”
“Zo is het ook gebeurd” (invalide raken) zegt Joris van de Kerkhof en het klinkt een beetje als ‘had je maar niet zo wild moeten doen’. En het is niet eens wáar, reageert de sporter. Hij was in 2001 wel aan het snowboarden maar op het moment van de val (2,5 meter naar beneden op z’n rug) stond hij net stil.
Van der Klooster doet aan Super G, slalom en downhill (JvdK: “gekke naam, het is toch nooit naar bóven”). Tussen hem en de concurrentie is het een kwestie van honderdsten van seconden. Zodat het afhangt “van hoe de pet van de dag staat”.
Dat was het dan, dit Filiaal, als ‘R1J’s aandacht voor de Paralympics’. Alleen als onze landgenoot iets wint zullen we er opnieuw over horen zodat we ons even chauvinistisch kunnen voelen.
En wie zich afvraagt wat het nou helemaal voorstelt, dat zitskiën: kijk en huiver.
[Lees ook het weblog van Joris van de Kerkhof en beluister daar het interview dat hij met Kees-Jan van der Klooster had buiten de hectiek van de uitzending]
Er zijn nog geen reacties op dit bericht
Reageer:
Op de hoogte van de reacties via de RSS 2.0 feed.