Zo tussen de berichtjes van te weinig strooizout en commissieperikelen hoor ik een mooie kleine reportage van Wouter Zwart, correspondent in China.
Hij vertelt ons het verhaal van twee Chinese mannen die onlangs elkaar onofficieel het ja-woord gaven. Onofficieel omdat China het homohuwelijk nog niet erkent.
We horen de heren in kwestie, Zeng en Pan. Met de bruiloftsmars nog op de achtergrond klinkt er toch ook leed in hun stemmen.
Men is er op het Chinese platteland nog niet aan toe. Hoe kan dat nu? Twee mannen die trouwen? Zal de één wel transseksueel zijn. Of men de broek even wil laten zakken.
Hun moedige actie werd een nationale discussie. Er zijn voorstanders die hun gelukwensen stuurden.
Echter ook veel minder vriendelijke tegenstanders die hen vies, irritant en pervers noemen.
Tegenstanders zijn te verwachten, maar ze worden emotioneel als ze vertellen over de reacties van hun familie.
Een vader die hen niet meer wil zien, een broer die hen naar een gesticht stuurde en een geblokkeerde bankrekening. Tranen in de stem.
Deze twee mannen houden van elkaar, ze willen niet provoceren, ze willen acceptatie.
Ik hoop voor hen dat de wet wat soepeler gaat worden. Er zijn reeds wat stapjes gemaakt.
Tot 1997 was sodomie verboden, en in 2001 heet homoseksualiteit niet langer meer een psychische ziekte.
Wat ik toch bizar vind is dat men vorig jaar met veel bombarie en pers in datzelfde China twee in pakjes gestoken pinguïns liet “trouwen”.
Twee homofiele pinguïns.
1 Jeanne // Feb 4, 2010 at 8:52 pm
Het was inderdaad een mooie reportage.
En mbt die pinguïns: volgens mij willen die na een tijdje nog wel eens veranderen van seksuele oriëntatie wat mij Zeng en Pan denk ik niet gebeurt.
Reageer:
Op de hoogte van de reacties via de RSS 2.0 feed.