door Jeanne Doomen
‘Happy Hour’ van (tot voor kort) NOS-correspondente Jessica Lutz is een thriller over Jean-Pierre en Edith die een ongelukkig huwelijk hebben.
Zij is een dommige karikatuur van een huisvrouw met een dagboek waarin ze seks aanduidt als ‘je-weet-wel’. Want seks – daar praat Edith niet graag over. Ze dóet er trouwens ook niet graag aan.
Hij is een hoge ambtenaar op het ministerie van Justitie die er wel pap van lust, van de seks. Met z’n onwillige Edith. Maar ook met hoeren die hij eens per maand bezoekt. Vanuit café De Sluier waar Jean-Pierre samenkomt met drie vrienden/kennissen, waar zijn naam ‘Romeo’ is en waar hij de barvrouw een klap op d’r kont geeft. Pooier Patrick haalt ze daar op en rijdt ze naar een bordeel. Waarbij de pooier onderweg een scenario bedenkt mbt de vrouwen die ze zullen aantreffen. Die fantasie gaan ze dan uitleven.
Kadootje
Op een avond krijgt hij van de vrienden een kadootje. Het blijkt een bezoek aan een erg jong meisje te zijn. Van een jaar of 10. Walgelijk, reageert Jean-Pierre. En tegelijk: opwindend. Zodat hij het kind niet penetreert (moest er nog bijkomen) maar hij wel tegen haar aanwrijvend klaar komt.
Om het meisje (Rita) te beloven dat hij zal terugkomen om haar te bevrijden.
Daarna mag Jean-Pierre op het ministerie een task force tegen kinderprostitutie leiden. En belandt hij nog een keer op en bijna in een buitenlandse vrouw die ‘please, no’ zegt.
En ergens, heel langzaam en heel vaag, begint bij de man door te dringen dat mogelijk niet alle vrouwen die in de prostitutie zitten dat doen omdat ze het een leuke baan vinden. Helemaal perplex is hij wanneer iemand hem vertelt dat de vrouwen die hij koopt hun orgasme faken.
Obsessie
‘Rita’ wordt een obsessie voor Jean-Pierre. Als kind om te redden. Maar tegelijk als bron van opwinding. Wat de hoofdpersoon van deze thriller er niet sympathieker op maakt. Maar het is denk ik ook niet de bedoeling, dat we hem aardig vinden en met hem meeleven.
Jean-Pierres toch al slechte huwelijk (er zijn ook nog twee kinderen) wordt steeds slechter – waarover Edith in haar kinderlijk geschreven ‘lief dagboek’ verhaalt. Ze vertrouwt ons toe dat ze dingen voor zichzelf wil doen doen. Misschien wel in een Blijf-van-m’n-lijf-huis werken als vrijwilligster. Want ze is dan misschien geen doctorandus maar ze heeft heus wel iets te bieden! Of zal ze een boek gaan schrijven? Dat lijkt haar ook wel wat.
Criteria
Ik las ‘Happy Hour’ toen de Gouden Strop net was uitgereikt. Het was dus zeer verleidelijk de door de jury van de Gouden Strop aangelegde criteria voor ‘een goede thriller’ naast dit boek te leggen. Die criteria zijn: compositie, stijl, aannemelijkheid en oorspronkelijkheid.
Als argumenten waarom het boek ‘Daglicht’ van Marion Pauw dit jaar moest winnen noemde de jury: “De verschillende verhaallijnen vormen een logisch geheel, de karakters zijn met veel inlevingsvermogen geschetst, en stijl en taalgebruik zijn uitstekend verzorgd.’’
De verhaallijnen in ‘Happy Hour’ (waarvan ik hier maar een deel vertel, de lezer moet nog een verrassing tegemoet kunnen zien) zijn niet onlogisch, maar ook niet echt aannemelijk. In de personages zit weinig ontwikkeling en wat vooral opvalt is hoe stereotype ze zijn.
Zowel de man die zijn domme pik achterna rent en er vervolgens over struikelt als de vrouw die zich opstelt als een jaren-50 echtgenote die nog snobistisch is ook. De overige personages zijn van karton.
Dieptreurig
De stijl en taal vind ik huilen met de pet op en ook met de pet af.
Cliché’s om dieptreurig van te worden.
Uit de dagboek-stukjes: “zo, dat heb ik goed in mijn oren geknoopt, niet”, “ik moest er wel even van slikken”, “was ik wel enige stand gewend”, “mijn bloedende vlees lilt van verdriet terwijl een gloed van verlangen mijn borst verschroeit”.
En bij de vanuit de man bekeken hoofdstukken omschrijvingen als: “wat kan er beter zijn dan je te legen in de zoete diepte van een vrouw”, “hij zal zich onderdompelen in haar honingpotje”, “als een rodeorijder trotseert hij haar”, “triomfantelijk omklemt hij haar beide polsen terwijl zijn hongerige lid de kriebeling van haar schaamhaar ontwaart”, “zijn schoot vlamt op”, “haar roze gestifte lippen flapperen een beetje”, “zijn geilheid is als een steekvlam”.
En dan is Jean-Pierre ook nog eens om de zoveel pagina’s bezig met “heftig aan zijn snor plukken” terwijl Edith weer “aan het montuur van haar bril plukt”.
Hoe krijgt iemand het uit haar tikmachine.
Spannend
Was ‘Happy Hour’ een spannend boek? Ja.
Op de verhaallijnen valt een hoop af te dingen, de personages zijn voor zover ze het bordkarton ontstijgen om door de wringer te halen, het taalgebruik is om snikkend van ellende tot je te nemen.
Maar een spannend boek is het wel. En het eind zag ik zo totaal niet aankomen dat ik na de laatste zin snel omsloeg om te kijken hoe het vérder ging. Maar het eind was al geweest. En had me verrast.
Alleen maakte ik bijkans een buiteling van mijn stoel toen ik die laatste pagina omslaand zag dat het boek dat ik zojuist had gelezen werd geacht een ‘literaire thriller’ te zijn. En volgens de tekst op de achterkant ook nog: ‘een psychologische thriller’.
Literair? Psychologisch?
Kom op, zeg! Zo schep je verwachtingen (aangenomen dat een lezer die teksten éérst leest) die ‘Happy Hour’ onmogelijk kan waar maken. Het verpest zelfs het plezier in wat het boek wél weet te bieden wanneer je er een lat naast legt die gewoon te hoog is.
‘Spannende thriller’- ok.
En ‘spannend’ – is dat voor een thriller eigenlijk al niet mooi zat?
Jessica Lutz – Happy Hour, Uitgeverij Conserve, 304 blz.
ISBN 978 90 5429 276 0. € 18,95.
1 Peter // Jun 14, 2009 at 8:09 am
‘Een prima vliegtuigboek’ bedoel jij volgens mij
2 Kees de Bakker, uitgever Conserve // Jun 14, 2009 at 8:31 am
Beste Jeanne,
Lees het stuk dat Ineke Berkhout in HDC Media schreef over Happy Hour van Jessica Lutz en aan de eindconclusie van de recensent van NBD Biblion, waardoor 573 exemplaren werden verkocht dit weekend doet jouw bespreking dus niets af, gelukkig niet: ‘Spannende psychologische thriller met rake karaktertekeningen.’ Meer dan 500 boeken besteld door bibliotheken zijn tegenwoordig een uitzondering. Alleen bij zeer goede boeken of boeken die bij een breed publiek in de smaak vallen lukt je zoiets als uitgever. Na haar doorwrochte boek over Istanbul is Jessica daar toch mooi in geslaagd.
3 Marco // Jun 14, 2009 at 10:33 am
Wat een rare reactie van die uitgever!
Ik vind dit een hartstikke leuke recensie! Geen idee of ik het boek ga kopen maar ik ben er nu wel nieuwsgierig genoeg naar om het in de winkel eens te bekijken. Wat wil je nog meer?
Gaat-ie die andere besprekers nou ook wijzen op jouw mening?
4 Jeanne // Jun 14, 2009 at 10:35 am
@ Marco: ik heb de uitgever ook al privé gemaild dat er altijd verschillende meningen mogelijk zijn.
En ik begrijp ook wel dat hij liever ziet dat iedereen razend enthousiast is.
Maar: heel fijn dat ik jou in elk geval ‘nieuwsgierig’ heb gemaakt
5 Kees de Bakker, uitgever Conserve // Jun 14, 2009 at 10:47 am
Ja, raar he Marco dat een uitgever gemotiveerd is, nietwaar? Natuurlijk heeft iedere bespreker recht op zijn/haar mening, als oud-journalist ben ik daar ook een fervent voorstander van.
Nee, ik zal andere besprekers niet wijzen op Jeanne’s mening, wees gerust. Reageer alleen vaak op, en meestal zeer positief op de stukken op Fanlogradio1journal omdat wij een serie hebben van NOS-Correspondenten waaraan Fanlog vaak aandacht besteedt.
Ik recenseer zelf weer, nu maandelijks in Het Straatjournaal en heb recent nog een boek behoorlijk kritisch besproken (het was meer dan 100 pagina’s te dik, had veel korter gekund). Happy Hour is gewoon een verdomd goed boek, ook Jeanne was geintrigreerd. Ik ben dus blij dat je nieuwsgierig bent gemaakt, want als uitgever wil je juist dat mensen belangstelling hebben voor je boeken. Dat is dus de verdienste van Jeanne’s bespreking.
6 Peter // Jun 14, 2009 at 11:28 am
‘Vliegtuigboek’ bedoelde ik positief.
Daaronder versta ik een boek dat lekker leest en dat spannend is tot de laatste pagina.
Aan boeken waarop ‘literair’ en ‘psychologisch’ staat begin ik niet eens: veel te veel gezeur (meestal).
Ik licht het maar even toe.
7 Sherida Martha // Jun 14, 2009 at 12:19 pm
De recensie is prima. Meneer De Bakker ziet gewoon zijn handel in gevaar komen.
8 Kees de Bakker, uitgever Conserve // Jun 14, 2009 at 1:14 pm
Meneer de Bakker, zeg maar gewoon Kees, is heel tevreden en is niet bang voor zijn handeltje: 350 tot 400 boeken verschenen in bijna 26 jaar zonder een cent subsidie! Kijk naar mijn laatste zinnetje in de tweede reactie Sherida met lof voor Jeanne! En Peter: de omschrijving vliegtuigboek is heel prima. Beter compliment is er niet.
Mijn vrouw heeft Happy Hour dan ook tijdens een lange vlucht naar Azie in een ruk uitgelezen. Fijn dat Jessica’s boek zoveel reacties uitlokt.
9 Ellen // Jun 14, 2009 at 2:39 pm
Erg geestig, deze recensie! Ik moest er tenminste om lachen.
Maar, Jeanne, heb je zélf wel eens overwogen een roman te schrijven?!
10 Jeanne // Jun 14, 2009 at 2:54 pm
@ Ellen: dank je.
Nee, na mijn dromerige kindertijd toen ik fantaseerde over schrijfster worden heb ik nooit meer overwogen een roman te schrijven.
Ik zou het ook niet kunnen.
Met het schrijven van recensies heb ik wel enige ervaring.
11 Hippo // Jun 14, 2009 at 10:38 pm
Een verhaal kan spannend zijn door de gebeurtenissen, maar dat betekent niet automatisch dat het goed geschreven is. Als fantieke lezer vind ik het zelf altijd een vereiste dat ik gewoon dóór kan lezen zonder me te storen aan een slechte stijl of erg clichématig taalgebruik zoals hierboven door Jeanne geciteerd.
Dus de uitgever mag blij zijn dat niet alle lezers zo kritisch zijn.
12 Kees de Bakker, uitgever Conserve // Jun 15, 2009 at 7:26 am
De uitgever is heel blij met alle reacties! Aanbod voor alle lezers van Fanlogradio1journaal om het boek bij ons te bestellen zonder verzendkosten (plm 3 euro). Dat geldt ook voor alle delen in de NOS-correspondentenreeks (Berlijn, Moskou, Rome, Paramaribo, Istanbul, Jakarta, St. Petersburg, Barcelona, Kabul & Kamp Holland en Wenen).
13 Brenda // Jun 15, 2009 at 9:34 am
Ach ja, spannende verhalen – dat is een hele kunst – die slecht geschreven zijn – dat is niet zo’n kunst: ik krijg ze steeds minder makkelijk door mijn strot.
.
14 Paulina van Nugteren // Jun 16, 2009 at 9:33 am
Ik heb een aantal happy hours beleefd met het lezen van Happy Hours. Het maakte een recente treinreis een stuk korter: ik zat er helemaal in verdiept en wist tot op het laatste blad echt niet wat er met de hoofdpersoon zou gebeuren. Een schrijver die dat klaarspeelt, verdient complimenten! Wat de stijl en de taal betreft: die passen gewoon bij de personages. Ik vind dat de auteur hen op die manier prima heeft gesitueerd. Ik wil dit boek absoluut houden bij mijn serie thrillers, en ik ben meteen een tweede gaan kopen voor een kennis die gek is op spannende boeken, in de vaste wetenschap dat zij er ook van zal genieten. Dat is toch uiteindelijk het doel van een boek!
15 Kees de Bakker, uitgever Conserve // Jun 16, 2009 at 10:24 am
Wat wil een uitgever nog meer na zo’n droomrecensie van mijn Happy Hour, in de dubbele zin van de betekenis?
16 Hansje // Jun 16, 2009 at 12:42 pm
Zo zie je maar: een goed plot bedenken is één ding, het dan ook nog op een prettig leesbare manier opschrijven is een tweede. Enkele van de cliché’s die je als voorbeeld geeft, zouden voor mij waarschijnlijk al reden zijn om zo’n boek weg te leggen. Te veel ‘vakidioot’, denk ik…
(Overigens ben ik een bedroevend slechte thrillerlezer, ik heb na een kwartier al de neiging om achterin te spieken hoe het afloopt, dus dit soort boeken is aan mij sowieso niet erg besteed.)
17 Kees de Bakker, uitgever Conserve // Jun 16, 2009 at 2:38 pm
Daarom is het een heel moeilijk metier, Hansje, zowel om te schrijven en er over te schrijven.
Ieder zijn vak! Paulina’s reactie was een schot in de roos.
18 Johan // Jun 16, 2009 at 2:59 pm
Ik krijg de indruk dat de uitgever een doorwrochte recensie als die van Jeanne nu afdoet als gepruts van iemand die er geen verstand van heeft terwijl hij een promo-tekstje van Paulina prijst alsof het een goed onderbouwd juryrapport van een literaire prijs is.
Je kunt het ook overdrijven, Kees.
19 Johan // Jun 16, 2009 at 3:06 pm
En… heeft de uitgever al gezien wat VN van zijn prachtig geschreven boek vindt?
Die bespreking heeft namelijk dezelfde strekking als die van Jeanne!
Ik wil hem best even hier herhalen, hoor.
Als tegenwicht.
Of vindt hij de recensenten van VN ook van inferieur niveau?
20 Kees de Bakker, uitgever Conserve // Jun 16, 2009 at 3:31 pm
Vrijheid blijheid was het credo van oud-NOS-voorzitter en Nieuw Links-voorman André van der Louw en is ook het mijne. Waarom zou je als uitgever geen kritiek mogen hebben op een bespreking terwijl de recensent zonder problemen een boek de grond in mag boren.Wat is gemakkelijker beste Johan: een boek schrijven of er een beoordelen? En wie heeft er gelijk? Uiteindelijk is het de lezer cq het publiek die uitmaakt/ken hoe groot de levenskansen zijn van een boek.
21 Johan // Jun 16, 2009 at 3:58 pm
Uit VN:
Omdat zijn frigide echtgenote Edith hem niet meer ter wille wil zijn, ‘moet’ Jean-Pierre zijn toevlucht wel zoeken bij hoeren. Een keer per maand gaat hij met een groepje vrienden (”Alles kits achter de rits, mannen?”) met pooier Patrick mee.
‘Uit het vuur in zijn liezen rees hij telkens op als een andere man.’ Jasses.
Dan krijgt hij een tienjarig meisje voorgeschoteld met wie hij het (bijna) doet. Jean-Pierres geweten wordt wakker en hij ontwikkelt zich tot een soort kruisridder (!) die alle prostituees uit de klauwen van seksmaniakken als hij wil redden.
Toevallig is hij ook nog ambtenaar bij Justitie. Komt dat even goed uit. Maar hij werkt zich steeds dieper in de nesten.
Het verhaal op zich is wel oké, maar Jean-Pierre noch Edith zijn erg aansprekende personages. De manier waarop Edith haar gedachten toevertrouwt aan een dagboek (’Lief dagboek’) doet kinderlijk aan en Jean-Pierre had gewoon een volkstuintje moeten nemen. (AS)
22 Marco // Jun 16, 2009 at 8:57 pm
Ik begrijp werkelijk niet waarom jullie deze uitgever hier zijn gal laten spuwen.
Hij stuurt jullie een boek ter recensie toe (neem ik aan, waarom zouden jullie het anders bespreken) en daarover publiceren jullie een uitgebreide recensie.
Daarna wordt hij eerst woest en dan gaat hij boeken met korting aanbieden en dan kat hij Jeanne weer af als iemand die zomaar zonder reden iemand neersabelt.
Waarom accepteren jullie dat eigenlijk?
Dat is toch gewoon ráár dat die man zo de zaak zit te verzieken?
Wat ik in elk geval niet begrijp is waarom jullie toestaan dat terwijl hij Jeanne zo ontzettend vervelend benadert hij ook nog eens via jullie handel wil drijven.
Dat jullie dat toelaten dus.
23 Jeanne // Jun 16, 2009 at 9:05 pm
@ Marco: wij hebben het ook helemaal met deze uitgever gehad.
Onlust tonen is 1 ding, tegelijk proberen via ons handel te drijven gaat inderdaad veel te ver – dat heb je goed gezien.
Dat zullen wij dan ook niet meer toestaan.
24 Ellen // Jun 16, 2009 at 9:47 pm
Volgens mij is de stand nu
*rabiate* uitgever plus z’n vrouw plus iemand van een regionale krant plus een lezeres (hoewel ik die tekst zó in het straatje ván vind dat ik daar mijn twijfels bij heb).
En aan de andere kant:
Jeanne en VN.
Ik wil ‘gewone lezers’ natuurlijk hun plezier gunnen maar realiseert de uitgever zich eigenlijk wel dat Jeanne niet zomaar een bespreker is maar dat ze meer dan 25 jaar boeken besprak voor o.a. de Volkskrant?
Dat (én de afgewogen, uitgebreide argumentatie) maakt dat ik veel meer waarde hecht aan het oordeel van Jeanne en Vrij Nederland dan aan een willekeurige Paulina.
En Marco heeft gelijk: dat accepteren jullie toch niet? Dat die uitgever zo inhakt op 1 van jullie eigen mensen?
Ik vind dat hij alleen zichzelf ermee deklasseert maar ook: gun die man die ruimte toch niet!
25 Kees de Bakker, uitgever Conserve // Jun 16, 2009 at 10:01 pm
Het wil er maar niet in bij de lezers van Fanlogradio1journaal maar in tegenstelling tot wat sommigen beweren heb ik wel degelijk respect voor de mening van Jeanne, want ik weet uiteraard dat zij jarenlang recensies schreef voor de Volkskrant en dat zij daar volstrekt onterecht aan de kant is gezet. Dit verhaal heeft ze me zelf verteld.
Samengevat: Ik ben dus blij met alle aandachtvoor het boek Happy Hour en ook ben ik ook in grote trekken blij met de de bespreking van Jeanne wat niet wil zeggen dat ik het met alle goed geargumenteerde kanttekeningen die ze maakt eens ben. Dat mag in een democratisch land en men kan mij niet kwalijk nemen dat ik opkom voor een auteur.
Ik heb Jeanne tot op heden – en dat weet ze – altijd gewaardeerd omdat ze veel aandacht besteedt en besteedde aan boeken van NOS-correspondenten op een vaak positieve wijze.
Ik denk alleen dat het niet juist is om de lezers van het Fanlogradio1journaal een aanbod te doen om de Happy Hour zonder verzendkosten te leveren. Ze kunnen deze – als ze willen gewoon kopen in elke boekhandel. En daar zou ik graag de discussie bij willen laten met uw aller goedvinden.
26 yoap // Jun 16, 2009 at 10:38 pm
Wat gaat deze discussie een rare kant op.
Naar mijn mening moet de schrijver/uitgever geen polemiek aan gaan met de recensent, zolang de laatste geen feitelijke onzin uitkraamt.
Een reactie vers van de lever, ach daar kan ik mij iets bij voorstellen, maar daarna wordt het een welles-nietes spelletje zonder winnaars.
Wie kaatst moet de bal verwachten. Wie schrijft en publiceert moet zich erbij neerleggen dat anderen daar iets van vinden en dat verder vertellen.
Jammer van het ingetrokken aanbod, maar we zullen het ermee moeten doen. Met belangstelling wacht ik de volgende titels uit de reeks af.
Reageer:
Op de hoogte van de reacties via de RSS 2.0 feed.