Een koeientuin. In Zeijen (Drenthe).
Veehouder Jacob Noord leidt John Sarbach rond door de ‘tuin’ die eigenlijk een stal is maar die door de inrichting aan een tuin moet doen denken. Met veel lucht en licht en bomen en klimop en waar groepen koeien van elkaar moeten worden gescheiden gebeurt dat met graswanden waar de koeien ook hapjes van mogen nemen.
Geen ligboxen meer. Maar 1 grote ‘wei’ waar de koe zelf mag bedenken (Noord: )”Hier loop ik en daar wil ik liggen.” Met de mest wordt ook iets verstandigs gedaan begreep ik, maar wát dan drong niet tot me door.
Niet alleen de koeien gaan het leuk krijgen, ‘burgers’ wil de veehouder er ook bij betrekken. In een koffiehoekje. Waar ze kunnen genieten van de koeien.
“Agrarische transparantie” vat John Sarbach samen en zoiets bedoelt de boer inderdaad.
In de oude stal (JS: “met de ouderwetse geur van koeien”) zien we koeien op betonnen roosters lopen en in ligboxen apart van elkaar liggen. Het zijn wel dertig-veertig koeien, die kunnen nooit in de nieuwe koeientuin.
“Is het economisch wel interessant, u hebt een financieel belang” stelt de verslaggever de (goede) vraag. Noord heeft het over een test met 10-15 koeien. Als die goed uitpakt komt er een grotere koeientuin en áls het werkt, wordt het goedkoper.
Over een jaar is de test voltooid.
“Dan kom ik weer kijken” belooft John Sarbach.
“Als de koffie klaar is.”
Leuke reportage.
Er zijn nog geen reacties op dit bericht
Reageer:
Op de hoogte van de reacties via de RSS 2.0 feed.