“Zullen we nu eens fijn naar bed toe gaan meneer Jansen” noemt Nienke Thurlings van het Nationaal Ouderenfonds als voorbeeld van hoe verzorgenden ouderen fout aanspreken.
Waarbij ik deze tekst nogal dubieus vind maar dat kan te maken hebben met mijn dirty mind die zelfs tijdens het beluisteren van het R1J af en toe de kop opsteekt.
De aanleiding voor het gesprek (met Govert van Brakel, niet meneer Jansen) is dat uit onderzoek is gebleken dat ouderen die worden toegesproken alsof ze kinderen zijn ruim zeven jaar eerder sterven.
Kunnen de ouderen niet zeggen: niet doen, vraagt de presentator. Dat is niet zo simpel. Soms kunnen ze het fysiek niet. Soms hebben ze het al zo vaak gedaan dat het ze zinloos lijkt. Met als gevolg de lichamelijke reactie: stress. En als psychisch effect dat het deel van de hersenen dat in gesprek gestimuleerd wordt afsterft.
Govert van Brakel: “Hoe leren we het af?”
Door geen ‘we’ te gebruiken, geen verkleinwoordjes (lieverd, schatje).
Waaróm we het doen? Omdat we (we) “proberen naar de gesprekspartner te bewegen” waarbij het stereotype beeld is dat de senior langzaam is en meer uitleg nodig heeft.
Nienke Thurlings: “Het zit ingebouwd in de mens.”
GvBr: “Hebben we het een beetje naar ons zin gehad zo de afgelopen minuten?”
Nienke Thurlings schiet in de lach en: “We hebben het heel erg naar ons zin gehad.”
Deze Fanlogger ook, meneer Van Brakel.
Er zijn R1J-gesprekken en er zijn gesprekken zoals U die voert.
‘U’.
1 Hansje // Okt 14, 2008 at 6:10 pm
Inderdaad weer zo’n heerlijk “Govert-gesprek”!
Reageer:
Op de hoogte van de reacties via de RSS 2.0 feed.