Fanlog Radio 1 Journaal

door Jeanne Doomen

Zomer 2008=sportzomer. In het R1J en dus ook op Fanlog.
Daarom vroegen we R1J-ers of zij zelf sportief zijn, wat ze dóen en wat niet (meer).
Ook waren we benieuwd welke sporten ze via de media volgen.
Vandaag de sportieve prestaties van Edwin Cornelissen, Bart Kamphuis, Jeroen Overbeek, Sander van Hoorn, Karin Alberts en Ragnar Niemeijer.
Kwam het er nog niet van jouw bijdrage in te sturen of verzuimden we je een uitnodiging te sturen – meedoen kan nog steeds!

De eerste aan wie ik dacht bij de voorbereiding van deze serie was economieredacteur Bart Kamphuis. Ik hoor hem nóg tijdens het lopen van de marathon van Amsterdam ervan verslag doen. Even terugzoekend in onze eigen annalen: het was in oktober 2005 en hij deed er vijf uur, twee minuten en drie seconden over.
Stoer!
“Aah ja, de marathon,” zucht Bart Kamphuis. “Dat was vijftien kilo geleden. Welk een gezond leven leefde ik toen! Matig in vele opzichten…
Nu ben ik voor lopen te zwaar. In de sportschool probeer ik de conditie op peil te houden. En wat gewicht te verliezen. Op de crosstrainer en de roeimachine. En soms eventjes de loopband. Het goede leven lonkt met vele verleidingen… ”

Lekkere wijn uit Spanje
“Hoewel… het goede leven? Was het leven in voorbereiding op de marathon niet beter dan het huidige? In vele opzichten wel… U weet wel, ‘less is more’ enzo. Komt wel weer, komt wel weer… Als vanzelf de gebakjes, snacks en biertjes laten staan. En die lekkere wijn uit Spanje… En gewoon lopen.”

Voetbal voor de buis
Welke sporten volg je? “Voetbal natuurlijk nu, voor de buis. Eerst alleen Oranje en vanaf de halve finales alle wedstrijden. Helaas dus niet met Oranje…
Verder fietstochten langs het water. Schaken via internet. Dat is het wel zo een beetje.”

Volleybal in het bierteam
“Vroeger heb ik gevolleybald,” vertelt sportredacteur Edwin Cornelissen. “Eerst de jeugdteams doorlopen bij mijn lokale clubje destijds in Rijswijk. Toen ik bevangen werd door het radio-virus, en als hobby bij de lokale omroep aan de slag ging, is het volleybal op een zijspoor beland.
Jaren later, studie inmiddels afgerond en gesettled bij de NOS, heb ik het nog een tijdje geprobeerd. Niet op hoog niveau, maar in het bierteam, voor de gezelligheid en om in beweging te blijven. Maar in een vak als dit, met onregelmatige werktijden, buitenlandse trips, veel van huis zijn en dergelijke, bleek het moeilijk om wekelijks te trainen en wedstrijden te spelen.
Dat vond ik bezwaarlijk in een team-sport, omdat ik mijn teamgenoten daarmee dupeerde. Dus heb ik er maar een punt achter gezet.”

Liefst een lekkere toertocht
Tegenwoordig probeert Edwin Cornelissen zijn conditie op peil te houden met fietsen. “Het liefst een lekkere toertocht buiten. Daar kan ik echt van genieten. Lekker in de zon, je kunt alle ‘beslommeringen’ van het werk even van je af trappen of juist nadenken hoe je bepaalde projecten aan gaat pakken. Ik vind het zeer ontspannend.
En omdat we in Nederland niet altijd kunnen vertrouwen op het weer heb ik laatst een spinningfiets aangeschaft. Zodat ik ook thuis bij slecht weer even alles van me af kan trappen.”

Eigen uitstraling, cultuur en spanning
Edwin Cornelissen vindt alle sport interessant. “Iedere sport heeft zo z’n eigen uitstraling, cultuur en spanning in zich. Voetbal is mooi omdat het volkssport nummer 1 is, omdat het ook nauw verbonden is met een gevoel van chauvinisme en trots.
En natuurlijk omdat spelers als Van Persie je kunnen laten genieten van onvoorstelbaar mooie acties.
Een EK is al helemaal mooi omdat vrijwel ieder EK of WK z’n memorabele momenten heeft. Momenten die je niet snel vergeet. Het doelpunt van Marco van Basten in de finale van EK88. Dennis Bergkamp die op het WK van 1998 Argentinie verslaat. Of Nederland-Italie tijdens Euro 2000, waar Oranje twee strafschoppen mist in de normale speeltijd en later ook de penalty-serie.”

Emotie, passie, beleving
“Sport is emotie, passie, beleving,” zegt Edwin Cornelissen uit (vermoed ik) de grond van zijn hart. “Dat geldt voor voetbal, voor wielrennen, voor turnen, voor… nou ja, vul maar in.
We gaan het straks in Peking ook weer beleven. Dan interesseert ‘Nederland’ zich ineens ook voor handboogschieten, dressuur en tafeltennis, en kan er ineens weer een nieuwe held geboren worden.
Dat is voor mij sport, en dat maakt alle sport mooi om te volgen. Zeker als je, zoals wij, in de gelegenheid bent om dat van heel nabij te doen.”

Aanschuifjournaals
“Deze sportzomer schuif ik tijdens de Olympische Spelen weer aan tafel bij NOS Studio Sport voor korte journaals,” vertelt presentator Jeroen Overbeek. “Zelf eindredactie doen, samen met een collega-redacteur montages maken, en presenteren, 17 dagen lang een paar keer per dag. Net als bij de Winterspelen in Turijn (2006) en Salt Lake City (2002), en – in mijn radioverleden – bij de Zomerspelen van Barcelona (1992).”

Golfen met een hippiecamper
Sportief is de anchorman ook.
“Golfen (hcp 18.5) doe ik het liefst in Duitsland, Belgie of Noord-Frankrijk.
Maar af en toen ook in Nederland. In alle jaargetijden; regen, kou en hitte maken mij niet uit.
En als ik een paar dagen vrij ben dan zoek ik een natuurkampeerterrein uit in de buurt van een golfbaan of kanoroute, en tuf er in mijn VW hippiecamper uit 1967 naar toe.”
(deze foto is *niet* van de camper van Jeroen Overbeek, hij geeft alleen een idee van hoe die er uit zou kúnnen zien)

Mensen met een verhaal
Golfen blijkt niet het vrij suffe spel waarvoor ik het heb gehouden.
Jeroen Overbeek: “Waar ik ook heb gespeeld – in Azië, de Cariben, Noord-Amerika of Afrika – overal kom je mensen tegen die jou hun verhaal willen vertellen tijdens een ronde. Britse taxichauffeurs over het Londense taxibeleid, Ossies over de Wessies in Duitsland, Marokkanen in Marrakesh over hun koning.
Ze vertellen je echt alles frank en vrij in 9 of 18 holes.”

Ik ‘ken’ je als iemand die zelf niet snel iets prijs geeft over zijn privéleven. Ben jij in die ontmoetingen wél openhartig?
“Jazeker, je krijgt veel terug, als je ook veel geeft in een face-to-face gesprek.
Gewoon oprechte belangstelling hebben, je blijven verwonderen – zonder vooringenomenheid – dat is de basis voor interessante en leuke ontmoetingen.”

Kampioen
“Verder probeer ik iedere week twee keer een uur voluit te squashen als conditietraining.
En o ja, voetbal. HFC Kennemerland C2 – we werden in 1980 kampioen!”

Op elke tredmolen een tv-tje
Israël-correspondent Sander van Hoorn gaat “twee keer in de week of in de praktijk één keer” naar de sportschool. “Ik vind er niets aan. Gelukkig hebben ze sinds kort op elke tredmolen een tv-tje gemonteerd. Dus al lopend, fietsend of steppend kijk ik dan ’s avonds laat naar Ha jom she haja (”De dag die was”, een los gepresenteerd nieuwsprogramma waar geen Nederlands equivalent van is).”

Teamsport is ondenkbaar
“Ik mis het squashen,” zegt de correspondent. “In Nederland deed ik dat twee keer in de week met een goede vriend die accepteerde dat ik om de haverklap uitstelde of afstelde.
Iemand die daar genoegen mee neemt, heb ik hier nog niet gevonden.
Een teamsport is als correspondent ondenkbaar. Ik heb dat in Nederland trouwens ook niet gedaan. Een vaste vrije dag om te spelen (en een vrije avond om te trainen) is voor de roostermakers misschien nog wel te doen, maar dat is niet de manier waarop ik journalist wil zijn. Je werkt als er werk is en bent vrij als er niets te doen is.
Als je op dat moment kunt hockeyen (wat ik lange tijd gedaan heb): graag. Maar ik moet het elftal nog tegenkomen dat de helft van de tijd als tiental op het veld wil verschijnen.
Het klinkt een beetje sneu, maar ik heb er wel vrede mee zo.”

De grootste misdaad van de digitalisering
Sander van Hoorn kijkt graag naar wielrennen en tennis. “De grootste misdaad van de digitalisering,” vindt hij, “is dat het radio- en televisiesignaal definitief van elkaar zijn gescheiden.
Het is over en uit met het kijken naar de Tour terwijl je naar Radio Tour de France luistert. In het buitenland, waar je alleen via internet naar Radio 1 kunt luisteren, is het al helemaal een drama.
We zaten met een paar Nederlanders bij mij thuis naar Nederland-Rusland te kijken. De internetradio meldde het eerste Russische doelpunt een volle minuut later.”

Atletiek en jazzballet
Verslaggever Karin Alberts beschouwt zichzelf als “van nature redelijk sportief”.
“Ik heb altijd wel aan sport gedaan. Als kind deed ik aan atletiek en jazzballet.
Sinds mijn studententijd heb ik jarenlang twee keer per week 2 tot 2,5 km per keer gezwommen. Sinds ik een kind heb lukt dat me nog maar één keer per week. Maar die ene keer is wel heilig voor me: dat móet gewoon.
Ik ben samen met een vriendin in zes dagen van Hoek van Holland naar Den Helder gelopen. Maar ook dat is alweer jaren geleden.”

Bijpraten via de sportblokken
“Sport volgen op radio en tv doe ik niet overdadig. Ik laat me bijpraten via de sportblokken van het Radio 1 journaal. Ik vind het zonde van mijn tijd om hele wedstrijden (of zelfs maar samenvattingen) te gaan zitten kijken.
Alleen voor de Tour de France en de Olympische Spelen loop ik warm.”

Stukjes schrijven over voetbal
“Helaas ben ik niet zo sportief als ik graag zou willen zijn,” bekent sportredacteur Ragnar Niemeijer. “Tot een jaar of 10 geleden heb ik altijd gevoetbald bij een kleine club in de buurt van Haarlem, waar mijn ouders in de omgeving wonen. Maar vanwege het werk is dat er uiteindelijk bij ingeschoten.
Ik wilde naast mijn opleiding aan de School voor Journalistiek in Utrecht graag stukjes over voetbal schrijven en dat botste met elkaar. Ik zat in die tijd voor het Utrechts Nieuwsblad op de tribune bij hoofdklasse-clubs zoals Holland, Elinkwijk en Argon en daardoor kon ik zelf niet meer voetballen. Heel erg jammer, hoewel de lol er na de juniorentijd wel een beetje vanaf was, omdat ik was terechtgekomen in een wat saai seniorenelftal.”

Van kleins af aan tennis
“Van kleins af aan heb ik ook altijd tennis gespeeld, maar wel steeds met tussenpozen.
Dan was ik weer ergens lid en dan weer een paar jaar niet. Tot een jaar geleden speelde ik bij ABN Amro in Amstelveen, maar toen vrienden er daar mee stopten, heb ik ook mijn lidmaatschap opgezegd. Jammer eigenlijk, want het was een mooie, rustige club waar je altijd meteen de baan op kon.”

Golfen geen sport
Nu golft Ragnar Niemeijer een paar keer per maand. “Maar dat,” vindt hij, “mag je geen sport noemen. Ik vind het wel verreweg het leukste spelletje dat ik ken.
Overigens vertelde een bestuurslid van de Nederlandse Golf Federatie me dat je na 18 holes net zoveel calorieën hebt verbrand als na een voetbalwedstrijd. Ik vraag me af of het klopt, maar het is een geruststellende gedachte.”

Saai in je eentje
“Daarnaast sta ik af en toe weer eens op een tennisbaan en squash ik af en toe. Het liefst zou ik daar een vast moment voor kiezen, maar door mijn onregelmatige werk is dat eigenlijk niet mogelijk. Dus het blijft schipperen en eigenlijk moet ik dus meer gaan bewegen. Soms jog ik nog weleens door de bossen bij Amelisweerd, net buiten Utrecht. Maar in je eentje is dat saai en ik kan me er, ondanks allerlei goede voornemens, maar moeilijk toe zetten.”

Uitstekend ontvangen en verzorgd
Ragnar Niemeijer heeft “veel zin in het KLM Open, het grootste golftoernooi van ons land”. “Eind augustus ben ik bijna een week in Zandvoort om verslag te doen en daar verheug ik me jaarlijks op.
Je rijdt dan een paar dagen naar dezelfde plek (in plaats van dagelijks naar een ander voetbalstadion) om je werk te doen en wordt er uitstekend ontvangen en verzorgd. Ik noem: iedere dag een heerlijke lunch, borrelhapjes, een wijntje na het werk. Dat hoef je in een voetbalstadion niet te verwachten. Ik hoop dat er weer eens een Nederlander wint op het KLM Open. Vorig jaar miste Joost Luiten de titel op 1 slag…”

Niet kijken in een kroeg
Verder kon Ragnar Niemeijer “niet wachten tot het EK Voetbal begon”.
Hij keek alle wedstrijden, deed ook veel verslag maar “gelukkig” was hij vrij tijdens de wedstrijden van Oranje.
“Het liefst kijk ik met een klein groepje vrienden of bekenden naar Oranje. Als het te druk wordt, zoals in een cafe, hoor ik het commentaar niet. Bovendien mis ik voor mijn gevoel dan teveel details van de wedstrijd.
Ik heb tijdens het WK naar Portugal – Nederland gekeken in een kroeg, maar dat vond ik niks. Bier halen duurt lang, naar het toilet gaan ook en dan heb ik het nog niets eens over de hitte.”

Vast staat voor Ragnar Niemeijer dat het een mooie zomer wordt.
“Helaas doe ik mijn werk nu alleen vanuit Nederland, maar er hangt in Hilversum wel altijd een speciale sfeer op de redactie. Zo’n gevoel van: we maken er met z’n allen iets moois van. Het is best bijzonder om daar deel van uit te maken. Zomers als deze zijn de momenten dat ik weer eens extra besef wat voor prachtige baan ik eigenlijk heb.”

De volgende aflevering van deze serie verschijnt op 20 juli.